Your browser does not support the HTML5 canvas tag.

17 April, 2013

A scenario-nightmare for the future of Europe

by system failure

Recent events in Cyprus, give us an even clearer picture of which appears to be driven things so far in eurozone, but also the whole of Europe in general.

It is more than clear, that the policies of memorandum are leading to a dead end, and this is clear not only from the daily life of citizens in countries that adopted memorandum terms, not only from the financial data of these countries and bleak predictions particularly for growth and unemployment, but also, by statements from executives or former executives of IMF (Roumeliotis-Blanchard), which of course were made​ purely for distraction purposes, and by numerous analyses of many economists in Greece and abroad. This is also clear, from the destruction that these policies brought, under the pressure of IMF, in any area applied in the past.

The dogmatic adherence on these destructive policies, shows that the real goal is to impose certain conditions in favor of a dominant economic oligarchy. With its starring puppets Merkel and Schäuble, this financial oligarchy, imposes “by fire and sword” these conditions in heavily indebted countries, through a peculiar economic war. Although we must be wary about the results of the polls, the recent poll in Germany gave a big relief to Merkel, and makes things easier, in order to continue the implementation of harsh austerity policies on indebted eurozone periphery. The financial oligarchy rushes to launch a violent federalization of Europe, based on purely neoliberal standards.

Let's not forget that, just about five months ago, European officials were about to supposedly decide to secure the proposal of Monty for guaranteeing the bank deposits, but the events in Cyprus just show that this financial oligarchy rushes to use any mean, eliminating any condition, to cut any other source of funding for the eurozone member-states, which will fall one by one into the trap of the European Central Bank. This rather 'clumsy' imposition of destructive policies, which removes all pretences, is an indication that the economic and political elites attempt to prevent potential subversion of their projects.

Thus, the neoliberal European economic empire which is about to arise, must give something to buy time, which is to throw some money through the back door with specific funding programms, to give the illusion of rebooting the “precious” and “desirable” development and real economy. Another example of "payoff" is the allowances-tricks, such as that recently announced for independent small-medium business owners who lost their businesses in Greece, and the amounts announced by the European Investment Bank for the small-medium business sector up to 2015, which, in essence, are buying time for the neoliberal plan to be completed, preventing any “unpredictable facts” from undesirable governments or “uncontrolled” massive indignant citizens, at the same time the neoliberal policies are killing small-medium businesses and help multinational corporations. The fully controlled big media are coordinated in this direction, presenting news of business deals - type, which will supposedly help the country to get out of the crisis and bring growth and jobs, which they never come.

Recently, European Central Bank took over the reins of propaganda, making deliberately coarse comparisons by announcing through its own study that, for example, citizens of the Republic of Cyprus is on average more than three times richer than Germans, or that, of the countries which have joined in bailout programs, only citizens in Greece and Portugal held less wealth than countries with AAA, while citizens in Spain and Italy are significantly richer. The ECB through this study, not only attempts to prevent convergence and consensus among all peoples of the eurozone against austerity policies, but also "points" quite clearly the next possible targets, Italy and Spain, which are not yet entirely dependent on the ECB.

Regarding Germany, as Frankfurt is the financial center of gravity of the eurozone, bankers are using the German leadership, and they begin to fully control the flow of money across the eurozone and thus enforce the desired policies in favor of big capital.

The German political class is ready to give “earth and water” to the German economic elite in order to avoid the latter to emigrate permanently to other markets with very cheap labor. Since, however, at least for the moment, it is impossible to throw salaries in Chinese or Indian levels, politicians must give something more. Expensive gifts are oil, natural gas and land, at excruciating prices in all countries that have not yet been privatized or remain unexploited, such as Greece. Sellout in other parts of eurozone, since everything in Germany has been sold and there are no fields of oil and natural gas. If someone wants to see an example, could only have to take a look at the relatively recent past and how former West Germany behaved against former East Germany, with the fast and massive privatizations and companies that passed into the hands of the West Germany's economic elite under excruciating prices. German oligarchs are organizing a new "Treuhand" throughout Europe. Other multinationals will follow to take advantage, and preparing for big party on potential oil and natural gas fields. Maybe this explains the absence of France in recent decisions on Cyprus and the... nap of Moscovici in recent Eurogroup.

The destruction of welfare state is another enticing gift to financial oligarchy, marking the “relief” from “annoying” additional taxes, but gives also the signal for full privatization of health and education sectors with great opportunities for “big business”. In fact, the U.S. and Europe are engaged in a competitive race on who will give more to large corporations and banks. This explains the recent statement by the U.S. Secretary of Treasury, speaking about growth through consumption, criticizing indirectly the austerity policies in Europe, and the expected reaction of Schaeuble, as the U.S. rely heavily on consuming power, and they do not want for the moment to cut wages and labor rights in extent. They see that Europe is moving rapidly to the degradation of welfare state and dissolution of labor rights, which means that it will quickly become more "attractive", even for big companies based in their territory.

Bilingualism of larger media is also characteristic, even in Greece, regarding Merkel and Schäuble, as on the one hand are presented as a representative sample of German intransigence, insisting on the destructive policies of austerity and cuts and putting at risk the cohesion or even the survival of eurozone, with decisions such as those for the “haircut” of deposits in Cyprus, and on the other hand, another picture begins to propagate, that, which displays them nearly as pioneers of purge against the "sinner" tax havens, among other things. Perhaps this is an explanation for their high rates in recent polls, if we should believe in them of course.

Summarizing, we could say that in order to consolidate the neoliberal European economic empire, German oligarchs promote another "haircut" of multiple dimensions across Europe. They proceed into a violent cut of salaries and pensions, trying to equalize them in a first phase with those of countries of the former Eastern bloc, and disolving the welfare state. Federalism means however, that the same policies will be applied totally, definately and very soon, also against German citizens and workers.

11 April, 2013

Ένα εφιαλτικό σενάριο για το μέλλον της Ευρώπης

του system failure

Τα τελευταία γεγονότα στην Κύπρο, μας δίνουν μια ακόμα περισσότερο σαφή εικόνα σχετικά με το που φαίνεται να οδηγούνται τα πράγματα μέχρι στιγμής όσον αφορά την ευρωζώνη, αλλά και την ίδια την Ευρώπη γενικότερα.

Είναι παραπάνω από ξεκάθαρο ότι οι πολιτικές του μνημονίου είναι αδιέξοδες και αυτό προκύπτει όχι μόνο από την καθημερινότητα των πολιτών στις χώρες που βρίσκονται σε καθεστώς μνημονίου, όχι μόνο από τα δημοσιονομικά στοιχεία αυτών των χωρών και τις δυσοίωνες προβλέψεις ειδικότερα για την ανάπτυξη και την ανεργία, αλλά και από δηλώσεις στελεχών ή πρώην στελεχών του ίδιου του ΔΝΤ (Ρουμελιώτης-Μπλανσάρ), οι οποίες βέβαια έγιναν καθαρά για λόγους αποπροσανατολισμού,  και από πλήθος αναλύσεων πολλών οικονομολόγων εντός και εκτός συνόρων. Προκύπτει επίσης και από την καταστροφή που έφεραν αυτές οι πολιτικές από πλευράς ΔΝΤ σε κάθε περιοχή που εφαρμόστηκαν στο παρελθόν.

Η δογματική εμμονή στις καταστροφικές πολιτικές, δείχνει ότι ο πραγματικός στόχος είναι η επιβολή συγκεκριμένων συνθηκών υπέρ μιας κυρίαρχης οικονομικής ολιγαρχίας. Με πρωταγωνιστές τις μαριονέτες της Μέρκελ και Σόϊμπλε, η οικονομική αυτή ολιγαρχία επιβάλει δια πυρός και σιδήρου αυτές τις συνθήκες στις υπερχρεωμένες χώρες μέσω ενός ιδιότυπου οικονομικού πολέμου. Αν και οφείλουμε να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, το πρόσφατο γκάλοπ στην Γερμανία έδωσε μια ανάσα ανακούφισης στη Μέρκελ και της λύνει τα χέρια, ώστε να συνεχίσει να εφαρμόζει τις σκληρές πολιτικές λιτότητας στην υπερχρεωμένη ευρωζωνική περιφέρεια. Η οικονομική ολιγαρχία βιάζεται να προχωρήσει σε μια  βίαιη ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης με βάση τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα.

Ας μην ξεχνάμε ότι μόλις πριν από περίπου πέντε μήνες, υποτίθεται ότι στη σύνοδο κορυφής θα «κλείδωνε» η πρόταση Μόντι για την οριστική διασφάλιση των καταθέσεων, αλλά τα γεγονότα στην Κύπρο δείχνουν ακριβώς ότι η οικονομική αυτή ολιγαρχία χρησιμοποιεί εσπευσμένα κάθε μέσο, καταργώντας οποιαδήποτε συνθήκη, προκειμένου να αποκόψει από άλλες πηγές χρηματοδότησης τα κράτη-μέλη, τα οποία θα πέφτουν το ένα μετά το άλλο στην παγίδα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αυτή η μάλλον «άτσαλη» επιβολή των καταστροφικών πολιτικών, που καταργεί όλα τα προσχήματα, είναι μια ένδειξη ότι η Ευρωπαϊκή οικονομική και πολιτική ελίτ επιχειρούν να προλάβουν πιθανούς εκτροχιασμούς  των σχεδίων τους.

Έτσι, η νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή οικονομική αυτοκρατορία που σχηματίζεται, πρέπει να χρυσώσει το χάπι, δηλαδή να ρίξει μερικά λεφτά από την πίσω πόρτα με χρηματοδοτήσεις τύπου ΕΣΠΑ, για να δώσει την ψευδαίσθηση της επανεκκίνησης της πολυπόθητης ανάπτυξης και της πραγματικής οικονομίας. Ένα άλλο παράδειγμα «εξαγοράς», είναι τα διάφορα επιδοματικά τερτίπια, όπως αυτό που ανακοινώθηκε πρόσφατα για τους πρώην ελεύθερους επαγγελματίες στην Ελλάδα, αλλά και τα ποσά που ανακοίνωσε ότι θα δώσει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για τον μικρομεσαίο κλάδο ως το 2015, που αγοράζουν στην ουσία χρόνο ώστε να ολοκληρωθεί το σχέδιο πριν ανατραπεί από ανεπιθύμητες κυβερνήσεις ή ανεξέλεγκτες μαζικές εκδηλώσεις αγανακτισμένων πολιτών, την ίδια στιγμή που εφαρμόζονται πολιτικές που εξοντώνουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ευνοούν τις πολυεθνικές. Σ'αυτή την κατεύθυνση κινούνται και τα πλήρως ελεγχόμενα μεγάλα ΜΜΕ, που παρουσιάζουν ειδήσεις τύπου επιχειρηματικών deal, που δήθεν βοηθούν τη χώρα να βγει από την κρίση και επαναφέρουν την ανάπτυξη και τις θέσεις εργασίας, που όμως δεν έρχονται ποτέ.

Προσφάτως, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ανέλαβε και τα ηνία της προπαγάνδας, προβαίνοντας σε επιτηδευμένα χονδροειδείς συγκρίσεις, ανακοινώνοντας με βάση δική της μελέτη, ότι, για παράδειγμα, οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι κατά μέσον όρο πάνω από τρεις φορές πλουσιότεροι από τους Γερμανούς, ή, ότι από τις χώρες οι οποίες έχουν ενταχθεί σε πρόγραμμα διάσωσης, μόνο οι πολίτες στην Ελλάδα και την Πορτογαλία κατείχαν λιγότερο πλούτο από τις χώρες με ΑΑΑ, ενώ οι πολίτες στην Ισπανία και στην Ιταλία εμφανίζονται σημαντικά πλουσιότεροι. Η παραπάνω μελέτη, δεν επιχειρεί μόνο να αποτρέψει την σύγκλιση και συσπείρωση όλων των λαών της ευρωζώνης απέναντι στις πολιτικές λιτότητας, αλλά «δείχνει» επίσης και τους επόμενους πιθανούς στόχους, Ιταλία και Ισπανία, που δεν είναι ακόμα εξολοκλήρου εξαρτημένοι από την ΕΚΤ.

Όσον αφορά τη Γερμανία, καθώς η Φρανκφούρτη αποτελεί το χρηματοπιστωτικό κέντρο βάρους της ευρωζώνης, οι τραπεζίτες, χρησιμοποιώντας την Γερμανική ηγεσία, αρχίζουν να ελέγχουν πλήρως τη ροή χρήματος σε όλη την ευρωζώνη και επιβάλουν έτσι τις επιθυμητές πολιτικές υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου.

Η Γερμανική πολιτική τάξη είναι έτοιμη να δώσει γη και ύδωρ στην Γερμανική οικονομική ελίτ προκειμένου η τελευταία να μην αποδημήσει οριστικά σε άλλες αγορές με πολύ φθηνά εργατικά χέρια. Επειδή όμως, τουλάχιστον προς το παρόν, είναι αδύνατον να ρίξει τους μισθούς στα επίπεδα της Κίνας ή της Ινδίας, πρέπει να δώσει κάτι παραπάνω. Τα ακριβά δώρα είναι, πετρέλαιο, φυσικό αέριο και εκτάσεις γης σε τιμές εξευτελιστικές, σε χώρες που όλα αυτά δεν έχουν ακόμα ιδιωτικοποιηθεί ή παραμένουν ανεκμετάλλευτα, όπως η Ελλάδα. Ξεπούλημα σε άλλες περιοχές της ευρωζώνης, αφού τα πάντα στη Γερμανία έχουν πουληθεί και επιπλέον δεν έχει κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αν θέλει κανείς να δει ένα παράδειγμα, δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν και το πώς συμπεριφέρθηκε η πρώην Δυτική Γερμανία στην πρώην Ανατολική Γερμανία, με τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και τις εταιρίες να περνούν στα χέρια της Δυτικογερμανικής οικονομικής ελίτ, έναντι πινακίου φακής. Οι Γερμανοί ολιγάρχες οργανώνουν μια νέα “Treuhand” που θα αφορά ολόκληρη την Ευρώπη.  Από κοντά ακολουθούν και άλλες πολυεθνικές που ετοιμάζονται να κάνουν πάρτι στα πιθανά κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ίσως έτσι να εξηγείται και η ανυπαρξία της Γαλλίας στις πρόσφατες αποφάσεις για την Κύπρο και ο… ύπνος του Μοσκοβισί στο Γιούρογκρουπ.

Η καταστροφή του κράτους πρόνοιας είναι άλλο ένα δελεαστικό δώρο προς την οικονομική ολιγαρχία, καθώς την απαλλάσσει από επιπρόσθετους φόρους, αλλά δίνει και το σύνθημα για πλήρη ιδιωτικοποίηση των τομέων της υγείας και της παιδείας με ευκαιρίες για μεγάλες μπίζνες. Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη επιδίδονται σε μια κούρσα ανταγωνισμού σχετικά με το ποιος θα δώσει τα περισσότερα στις μεγάλες εταιρίες και τράπεζες. Έτσι εξηγείται η πρόσφατη δήλωση του Αμερικανού υπουργού οικονομικών, περί ανάπτυξης μέσω της κατανάλωσης, με την οποία εμμέσως επέκρινε τις πολιτικές λιτότητας στην Ευρώπη, και η αναμενόμενη αντίδραση Σόϊμπλε, καθώς οι ΗΠΑ που στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στην καταναλωτική ισχύ, δεν θέλουν να βάλουν χέρι προς το παρόν στα εργασιακά και τους μισθούς.  Βλέπουν ότι η Ευρώπη προχωράει με ταχύτατους ρυθμούς στην αποδόμηση του κράτους πρόνοιας και την διάλυση των εργασιακών, που σημαίνει ότι γρήγορα θα γίνει πιο “ελκυστική”, ακόμα και για μεγάλες εταιρίες που εδρεύουν στο έδαφός τους.

Είναι επίσης χαρακτηριστική η διγλωσσία των μεγαλύτερων ΜΜΕ, ακόμα και στην Ελλάδα, όσον αφορά το δίδυμο Μέρκελ-Σόϊμπλε, καθώς, από τη μια παρουσιάζεται ως ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα Γερμανικής αδιαλλαξίας, που επιμένει στις καταστροφικές πολιτικές λιτότητας και περικοπών και βάζει σε κίνδυνο την συνοχή, ή ακόμα και την ίδια την επιβίωση της ευρωζώνης, με αποφάσεις όπως αυτές για το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο, και από την άλλη αρχίζει να διαδίδεται μια άλλη εικόνα, αυτή που τους παρουσιάζει περίπου ως πρωτεργάτες της κάθαρσης ενάντια στους «αμαρτωλούς» φορολογικούς παραδείσους και όχι μόνο. Ίσως αυτό να δίνει μια εξήγηση για τα υψηλά τους ποσοστά στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, αν πιστέψουμε βέβαια σ’αυτές.

Συνοψίζοντας, θα λέγαμε ότι, για να εδραιώσουν την νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή οικονομική αυτοκρατορία, οι Γερμανοί ολιγάρχες προχωρούν σε ένα άλλο “κούρεμα” πολλαπλών διαστάσεων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Προχωρούν σε μια βίαιη κατακρήμνιση των μισθών και συντάξεων προσπαθώντας να τα ισοσταθμίσουν, σε πρώτη φάση, με αυτά των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ. Ομοσπονδιοποίηση όμως σημαίνει, ότι οι ίδιες πολιτικές θα εφαρμοστούν καθολικά, οριστικά και πολύ σύντομα, σε βάρος και των ίδιων των Γερμανών πολιτών και εργαζομένων.

01 April, 2013

Η Κύπρος και τα τρολλ της “υπευθυνότητας”

του system failure

Κάνοντας έναν απολογισμό των τελευταίων ημερών όσον αφορά την επέκταση του οικονομικού πολέμου στην Κύπρο, το πρώτο αξιοσημείωτο που θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς, είναι η τερατώδης υποκρισία της Ελληνικής κυβέρνησης. Από τη μια, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έσπευδαν δημοσίως να διαβεβαιώνουν σε όλους τους τόνους ότι η Ελληνική κυβέρνηση είναι στο πλευρό της Κύπρου όποια και αν είναι η απόφαση της Κυπριακής βουλής, και από την άλλη, μέσα από τον κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό, φρόντιζαν να υποβαθμίσουν την απόφαση της Κυπριακής βουλής, καθώς αυτή τους εξέθετε ανεπανόρθωτα.

Ο στρατός των φιλοκυβερνητικών τρολλ της “υπευθυνότητας” ανέλαβε τη βρώμικη δουλειά στο διαδίκτυο, ώστε να φανεί αυτό το “όχι” περίπου ώς μια ανεύθυνη, αν όχι ανόητη στάση από την πλευρά των Κυπρίων βουλευτών. Ναυαρχίδα του προπαγανδιστικού οπλοστασίου τους, εν ολίγοις, μια επιχειρηματολογία εξαντλημένη γύρω από τον κεντρικό άξονα της κλασσικής-παρωχημένης πλέον επίκλησης του ορθολογισμού και της σωφροσύνης των “νοικοκυραίων”, που είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος μακριά από την καταστροφή και που ταυτίζεται πάντοτε με αυτό το “ναι σε όλα”. Μια επιχειρηματολογία, που εν μέρει υιοθετήθηκε, κατ'ανάγκη, και από την λεγόμενη “υπεύθυνη” Αριστερά της ΔΗΜΑΡ, καθώς συμμετέχει στην κυβέρνηση των μνημονίων. Από την άλλη μεριά, στάθηκαν οι “ανεύθυνοι”, που τολμούν να θέτουν ζητήματα διαπραγμάτευσης και να λένε που και που και κανένα “όχι”. Λες και αν έλεγαν από την αρχή “ναι σε όλα” οι Κύπριοι, δεν θα τους επιβάλλονταν οι ίδιες καταστροφικές πολιτικές που διαλύουν την οικονομία.

Παρόλο που, λίγο πολύ, φαινόταν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, καθώς η μικρή Κύπρος εγκαταλειμμένη από τους πάντες θα ακολουθούσε τελικά τον δρόμο που επέβαλαν οι εταίροι-δανειστές και το ΔΝΤ, η Κυπριακή βουλή μας έδωσε ένα καλό μάθημα, καθώς ψήφισε συντριπτικά υπέρ του “όχι”, βάζοντας σε πρώτη προτεραιότητα την βούληση του Κυπριακού λαού και το συμφέρον της χώρας, σε πλήρη αντίθεση με την Ελλαδική κυβέρνηση που καλούσε τους πάντες σε συστράτευση προς την αντίθετη κατεύθυνση, την κατεύθυνση των πολιτικών της καταστροφής που επέβαλαν οι δανειστές, στο όνομα δήθεν της σωτηρίας της χώρας.

Ακόμα και η, κατά γενική ομολογία, άκρως φιλοδυτική κυβέρνηση Αναστασιάδη, παρόλο που γνώριζε από την αρχή ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον δρόμο που της επέβαλαν οι εταίροι δανειστές εν μέσω πλήθους απειλών και εκβιασμών, με τον μπαμπούλα των Τουρκικών στρατευμάτων κατοχής στο βόρειο τμήμα του νησιού και με τους Ρώσους να της γυρνάνε την πλάτη, τόλμησε να ορθώσει το ανάστημα, έστω και για λίγο, και εξέθεσε όχι μόνο την Ελληνική, αλλά και τις άλλες κυβερνήσεις των χωρών της ευρωζώνης που υιοθέτησαν άνευ όρων τις καταστροφικές πολιτικές λιτότητας και περικοπών, όπως αυτή του Μαριάνο Ραχόϊ στην Ισπανία. Και αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε να δει η Γερμανική ηγεσία.

Και ενώ τα mainstream media μας βομβαρδίζουν καθημερινά με το μέγα σκάνδαλο των Κυπρίων πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων, των οποίων τα δάνεια διαγράφηκαν από την Λαϊκή Τράπεζα και την Τράπεζα Κύπρου, τσουβαλιάζοντας στην ουσία ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο της Κύπρου και κουκουλώνοντας για άλλη μια φορά τις τεράστιες ευθύνες των τραπεζιτών, πέρασαν στα ψιλά μια άλλη απόφαση της Κυπριακής βουλής που εκθέτει ακόμα περισσότερο την Ελληνική κυβέρνηση. Είναι η απόφαση να εξαιρεθούν από το κούρεμα οι καταθέσεις του κράτους, των δήμων και των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων αλλά και να διασφαλιστούν τα ταμεία πρόνοιας στη Λαϊκή Τράπεζα.

Αντίθετα, η Ελληνική κυβέρνηση πριν από περίπου ένα χρόνο, όχι μόνο δεν προστάτεψε τις καταθέσεις των νοσοκομείων και πανεπιστημίων, αλλά επέτρεψε με συνοπτικές διαδικασίες την μετατροπή τους σε ομόλογα από την Τράπεζα της Ελλάδος, λίγο πριν από το νέο κούρεμα ομολόγων στα πλαίσια του PSI, προκαλώντας τεράστιες ζημιές στα αποθεματικά τους. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο διοικητής της ΤτΕ Γιώργος Προβόπουλος, δεν κλήθηκε ούτε καν να δώσει εξηγήσεις.

Πώς μπορεί η μικρή Κύπρος, με τα τόσα προβλήματα, να μπορεί να παίρνει τέτοιες αποφάσεις χωρίς την άδεια των δανειστών; Η περίπτωση της Κύπρου απλώς επιβεβαιώνει το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα βρίσκεται υπό την ομηρία των Γερμανών, οι οποίοι κρατούν αιχμάλωτο τον Χριστοφοράκο και τις ατζέντες του και έτσι επιβάλουν οποιαδήποτε απόφαση στην Ελληνική κυβέρνηση χωρίς την παραμικρή αντίσταση, χωρίς το παραμικρό “όχι” και το παραμικρό ίχνος διαπραγμάτευσης.